O nas        Kontakt

Organizacja Harcerek
Organizacja Harcerzy
Rada Duszpasterska

Biuro Naczelnictwa
Wydział finansowy
1 procent

Statut ZHR
Komentarz do Prawa Harcerskiego
Uchwały VIII Zjazdu
Uchwały IX Zjazdu
Uchwały X Zjazdu
Uchwały XI Zjazdu
Rozkazy Przewodniczącego
Uchwały Naczelnictwa
Uchwały Rady Naczelnej
Regulaminy
Komunikaty


Dział Wydawnictw
Drogowskazy
Krajka

Związek Harcerstwa Rzeczypospolitej - ZHR jest organizacją wychowawczą pracującą tradycyjną metodą harcerską opartą o wzory skautowe z jednoznacznym wykorzystywaniem wychowawczego wpływu wartości chrześcijańskich (personalizm chrześcijański).

Najwyższą władzą Związku jest Zjazd ZHR, który wybiera na dwuletnią kadencję Przewodniczącego ZHR, Naczelniczkę Harcerek i Naczelnika Harcerzy oraz Radę Naczelną, Komisję Rewizyjną i Sąd Harcerski.

Administracyjnie cały Związek jest podzielony na 13 Okręgów składających się każdy z dwóch Chorągwi - jednej Harcerek i jednej Harcerzy. Zarządy Okręgów, których jednym z ważnych celów jest współpraca z władzami terenowymi, są wybierane przez Zjazdy instruktorów danego Okręgu. Zarządy Okręgów wybierają z pośród siebie Przewodniczących, którzy z urzędu wchodzą w skład Rady Naczelnej ZHR. Zarządem kierującym bieżącą pracą Związku, któremu podlegają Zarządy Okręgów, jest Naczelnictwo dysponujące Biurem. Naczelnictwo jest wybierane przez Radę Naczelną na wniosek Przewodniczącego ZHR. Składa się ono z harcmistrzyń i harcmistrzów pełniących następujące funkcje: Dwóch Wiceprzewodniczących Związku, Sekretarz Generalny, Skarbnik, Komisarz Zagraniczny, Naczelny Kapelan i dwóch członków Naczelnictwa, którym Przewodniczący przydziela zadania wg potrzeb. Naczelniczka i Naczelnik wchodzą do Naczelnictwa z urzędu i są odpowiedzialni za pracę wychowawczą.

Przewodniczący kieruje całym Związkiem.

W ZHR wszystkie instruktorki i wszyscy instruktorzy (również pełniący funkcje we władzach wszystkich szczebli) pracują społecznie, zaś głównym, względem nich wymaganiem, jest aby w swym postępowaniu byli wzorem do naśladowania w przestrzeganiu Prawa Harcerskiego.

Podstawowa praca wychowawcza odbywa się w drużynach, w których zajęcia są prowadzone z uwzględnieniem głównych zainteresowań jej członków, ale zgodnie z zasadami określonymi Prawem Harcerski i wymaganiami w zdobywaniu kolejnych stopni harcerskich. W rozwijaniu indywidualnych zdolności i wiedzy wymaganej na stopnie pomaga zdobywanie “sprawności harcerskich”.

Zainteresowania młodego człowieka i jego cechy psychologiczne zmieniają się z wiekiem, dlatego organizacyjnie i programowo ZHR dzieli się na dwie organizacje – Harcerek i Harcerzy, w których drużyny są tworzone dla następujących grup wiekowych:

Zuchy 8 do 11 lat

Harcerki / Harcerze 11 do 14 lat

Wędrowniczki / Wędrownicy 13 do 18 lat.

Metodycznie różnice w pracy grup wiekowych można scharakteryzować następująco:

Zuchy – to wspólna zabawa - młody człowiek uczy się, że najwspanialsza zabawa jest wtedy, kiedy odbywa się wg. zasad, określonych w Prawie Zucha, które trzeba umieć przestrzegać; że w gromadzie takich samych młodych ludzi, pod wodzą wspaniałego człowieka jakim jest drużynowy, przeżywa się przygody dużo ciekawsze i dające jakieś wewnętrzne zadowolenie, niż te, które proponują, chwalą się nimi, inni koledzy z poza zuchowej drużyny.

Harcerki / Harcerze – to wspólna gra, przygoda, zdobywanie wiedzy i umiejętności dostrzegania swoich zdolności i potrzeb drugiego człowieka. Młody człowiek powinien wyraźnie zauważyć, że większą radość niż dobra zabawa czy frywolne dowcipy, sprawia spełnianie dobrego uczynku - pomoc drugiemu człowiekowi w jego trudzie, kłopotach; powinien umieć dostrzegać nieskończoną wielkość i dobroć.

Stwórcy w pięknie przyrody i ojczystego kraju; powinien nauczyć się, że ciekawsze przygody przeżywa się wtedy, kiedy się więcej umie, kiedy się potrafi panować nad własnymi słabościami szczególnie wtedy, kiedy trzeba zrobić coś dla zastępu, czy drużyny, kiedy wymaga tego zastępowy, lub przyboczny, a szczególnie drużynowy, który jest wzorem w przestrzeganiu Prawa Harcerskiego i tak organizuje zajęcia, że zawsze są zgodne z zainteresowaniami większości członków drużyny i powodują niemal mimowolne uczenie się ciągle czegoś nowego.

Wędrowniczki / Wędrownicy – to wspólnie organizowana przygoda, poznawanie świata i życia. Młody człowiek w tym wieku przeżywa okres buntu. Drużyna to rówieśnicza grupa, w której obowiązują określone zasady postępowania. Drużynowy to autorytet, z którym można rozmawiać o buntowniczych przeżyciach. W wędrówkach i różnych zajęciach, również związanych z życiem religijnym, z pełnieniem służby dla innych ludzi można się sprawdzić i wiele nauczyć. Do ich przygotowywania i przeprowadzania, drużynowy angażuje wszystkich członków drużyny wyznaczając zadania, w których można wykorzystać własne pomysły. W ten sposób młody człowiek odnajduje swoje zdolności i zainteresowania, czynnie je rozwija i na tej podstawie odnajduje pola swojej służby na całe życie (wybieranie zawodu). Na obozach wędrownych, wycieczkach, jak i innych zajęciach, drużynowy dba o wytworzenie nastroju sprzyjającego refleksyjnej dyskusji szczególnie na tematy bulwersujące nieraz tylko jakby podświadomie.

Stosowana w ZHR metoda stawia wysokie wymagania wobec drużynowej i drużynowego: Powinni oni nie tylko posiadać wiedzę wymaganą na stopień instruktorski, ale powinni być ludźmi duchowo ukształtowanymi i znać swoje pole służby na wybranej ścieżce życia. Każdy z instruktorów musi przejść przez głębokie rozważanie, przeżycie i przemyślenie zasad, które głosi i daje przykład ich przestrzegania. Drużynowi muszą nie tylko umieć wygłosić zwięzłą, dostosowaną do okoliczności gawędę na wybrany temat, ale muszą być stale gotowi do trafnej odpowiedzi na zadane, nieraz przypadkowe pytanie. Taka odpowiedź często ma dla pytającego większe znaczenie niż wysłuchana gawęda. Drużynowi muszą dobrze znać swoich członków drużyny, znać ich rodziców, atmosferę ich domu. Wiedzieć jak się zachowują i jak są oceniani w szkole. I na tej podstawie oceniać czy prowadzona przez nich drużyna spełnia zadania wychowawcze.

ZHR stale dąży do umacniania swojej postawy ideologicznej. W ten sposób nie tylko powraca do dawnego harcerstwa, ale i odwołując się do harcerskiej tradycji podejmuje rozwiązywanie współczesnych problemów młodzieży polskiej stwarzając jej warunki samodoskonalenia.

ORGANIZACJA HARCEREK
Na czele Organizacji stoi Naczelniczka Harcerek wybrana przez Zjazd z pośród harcmistrzyń ZHR. Jest ona odpowiedzialna za pracę wychowawczą w żeńskich jednostkach ZHR. Pomaga jej, powołana przez nią Główna Kwatera Harcerek, w której skład wchodzą: szefowe Komisji Harcmistrzyń, Wydziału Programowego, Wydziału Kształcenia oraz harcmistrzynie odpowiedzialne za poszczególne Zespoły Zadaniowe powołane przez GKH-ek.

Podlegają jej Chorągwie Harcerek (aktualnie jest ich 9), Namiestnictwa Harcerek (funkcjonują na terenie Okręgu, lecz ich stan liczebny jest mniejszy od wymaganego dla Chorągwi; aktualnie są 4 Namiestnictwa). Chorągwie i Namiestnictwa składają się z Hufców Harcerek, w których skład wchodzą drużyny zuchen, harcerek i wędrowniczek.

Według spisu na koniec roku 2002 stan Organizacji Harcerek wynosi 8146.

ORGANIZACJA HARCERZY
Na czele Organizacji stoi Naczelnik Harcerzy - podobnie jak w Organizacji Harcerek. Chorągwi Harcerzy jest 11 i 3 Namiestnictwa.

Według spisu na koniec roku 2002 stan Organizacji Harcerzy wynosi 6516.

hm. Feliks Borodzik